Η ακόρεστη δίψα για αίμα, του Γερουσιαστή Λίντσεϊ Γκράχαμ (Lindsey Graham), βοηθά τον κόσμο να ξεπεράσει & να απομακρυνθεί από την Αμερικανοκεντρική Νέα Παγκόσμια Τάξη Πραγμάτων
- 17 Ιουλίου 2025
- Γράφει ο Γερμανός Ιστορικός Tarik Cyril Amar
Ο Tarik Cyril Amar, είναι ιστορικός από τη Γερμανία που εργάζεται στο Πανεπιστήμιο Koç της Κωνσταντινούπολης, με θέμα τη Ρωσία, την Ουκρανία και την Ανατολική Ευρώπη, την ιστορία του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, τον πολιτισμικό Ψυχρό Πόλεμο & την πολιτική της ιστορικής μνήμης
Ο Γερουσιαστής των ΗΠΑ Lindsey Graham. © Drew Angerer/Getty Images
Ο Λίντσεϊ Γκράχαμ ξαναχτύπησε: Ο μακροχρόνιος – και όλο πιο μαχητικός – γερουσιαστής από τη Νότια Καρολίνα προέβη σε μια ιδιαίτερα επιθετική όσο και υστερική δήλωση. Αυτή τη φορά, ουσιαστικά απείλησε τη Ρωσία με βομβαρδισμούς από τις ΗΠΑ σε λιγότερο από δύο μήνες από τώρα.
Αν γνωρίζατε το ιστορικό του Γκράχαμ, τότε αυτό μπορεί να σας μη σας φαινόταν καθόλου παράξενο, επειδή πρόκειται απλώς για τον χολερικό, αναψοκοκκινισμένο Λίντσεϊ που πολλές φορές μιλάει με ένα παραληρηματικό τρόπο, αφρίζοντας. Η τελευταία του αφρισμένη έκρηξη οργής ήταν ίσως ακούσια αποκαλυπτική.
Πρώτον, υπάρχει μια μεγάλη δόση πανικού σε όλο αυτό το οργισμένο ξέσπασμα. Και ο Γκράχαμ έχει αρκετούς λόγους για να μην αισθάνεται και τόσο άνετα. Καταρχάς, όπως προαναφέρθηκε, η έδρα του στη Γερουσία είναι κάθε άλλο παρά εξασφαλισμένη, με τον Γκράχαμ να αντιμετωπίζει ένα προσωπικό δράμα, αυτό που η εφημερίδα Independent χαρακτήρισε «τρομακτική πρόκληση» το επόμενο έτος. Στη συνέχεια, ο Γκράχαμ θα πρέπει να υπερασπιστεί την έδρα του – την οποία κατέχει από το 2003 παρακαλώ – στις ενδιάμεσες εκλογές που θα μπορούσαν να εξελιχθούν δυσοίωνα για τον ίδιο.
Το τρέχον ποσοστό λαϊκής αποδοχής του στην Πολιτεία καταγωγής του είναι ένα άθλιο 34%. Η βάση του κινήματος MAGA στην Αμερική είναι, στην καλύτερη περίπτωση, αμφίσημη σχετικά με τον ηλικιωμένο καιροσκόπο πολιτικό από τη Νότια Καρολίνα. Αυτό σημαίνει ότι οι πιο επικίνδυνοι αντίπαλοι & αμφισβητίες του Γκράχαμ δεν είναι οι Δημοκρατικοί αλλά οι ίδιοι οι Ρεπουμπλικάνοι συνάδελφοί του που επισημαίνουν τον πολύ υπερφίαλο εγωισμό του και την απύθμενη αναξιοπιστία του. Ο Πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ, είναι αλήθεια, ότι έχει πει κατά καιρούς ένα ή δύο καλά λόγια για τον Γκράχαμ, αλλά ήταν τουλάχιστον εξίσου φιλικός και με έναν από τους άλλους Ρεπουμπλικάνους πολιτικούς αντιπάλους του, τον επιχειρηματία Αντρέ Μπάουερ.
Ένα πράγμα το οποίο οι ψηφοφόροι στην ιδιαιτέρα πατρίδα του του προσάπτουν και είναι δυσαρεστημένοι μου είναι επειδή ο Γκράχαμ, είναι η πιο εξέχουσα πολεμοχαρής πολιτική προσωπικότητα που είναι προσηλωμένη σε αυτό που οι περισσότεροι από εμάς στον πλανήτη Γη θα τον αποκαλούσαμε Αμερικανικό ιμπεριαλισμό, αλλά που οι Αμερικανοί προτιμούν να τον ονομάζουν εύηχα «παγκοσμιοποίηση». Δεν υπάρχει κανένας επιθετικός πόλεμος, καμία εκστρατεία οικονομικού πολέμου, καμία εκστρατεία πληροφοριακού πολέμου ή επίθεση νομικής φύσεως με την οποία ο Γκράχαμ να μην είναι τρελά, σχεδόν ερωτικά ενθουσιασμένος.
Ο Γκράχαμ λάτρευε τον πόλεμο του 2003 στο Ιράκ, για παράδειγμα, τόσο πολύ που ακόμη και όταν τελικά έφτασε στο σημείο να παραδεχτεί ότι βασιζόταν σε «λανθασμένες πληροφορίες» – ένα κατασκευασμένο ψέμα για να καλύψει ένα άλλο ψέμα, παρεμπιπτόντως: Στην πραγματικότητα, όλη αυτή η πολεμική εκστρατεία εναντίον του Ιράκ βασίστηκε σε μια εσκεμμένη εξαπάτηση. Κι όμως, ο Γερουσιαστής Γκράχαμ, εξακολουθεί να επιμένει ότι άξιζε τον κόπο, μια και το Ιράκ έχει πλέον μετατραπεί σε «δημοκρατία». Το ότι αυτή την «δημοκρατία» είναι κάτι πολύ δύσκολο να την διδαχτούν οι Ιρακινοί από την Αμερικανική πλουτοκρατία, είναι μια σκέψη που φυσικά δεν πέρασε καν από το μυαλό του Γκράχαμ.
Και, φυσικά, ο Γκράχαμ ήταν πάντα ένας ένθερμος, παθιασμένος και φανατικός Ρωσοφοβικός. Έτσι, παράδοξα πράγματι, υπάρχει ένας πολύ σοβαρός λόγος για τον οποίο η Ρωσία θα πρέπει να είναι ευγνώμων στον Γκράχαμ. Και ο λόγος αυτός είναι ότι την αφυπνίζει. Όπως και η Ευρωπαία ομόλογη του, η Κάγια Κάλλας, ο γερουσιαστής της Νότιας Καρολίνας είναι η ζωντανή απόδειξη ότι το μόνο που μπορεί, τελικά, να εξασφαλίσει την ακεραιότητα της Ρωσία από την επιθετικότητα των πολεμοκάπηλων της δύσης είναι η ωμή ισχυρή στρατιωτική δύναμη της, συμπεριλαμβανομένης και της πυρηνικής.
Πράγματι, ο Γκράχαμ έχει τόσο παθιασμένη εμμονή να επιτεθεί τους Ρώσους που το τελευταίο του φετίχ είναι ότι όχι μόνο ανυπομονεί το πότε θα επιτεθεί στην Ρωσία αλλά και ότι πρέπει να επιτεθεί και σε όλους εκείνους που έχουν οποιαδήποτε φιλική σχέση μαζί της. Η πιο σημαντική πτυχή του σούπερ-νομοσχεδίου που θα επιβάλει συντριπτικές κυρώσεις, που κατήρτισαν, ο Γκράχαμ και ο Δημοκρατικός συνοδοιπόρος του, γερουσιαστής Ρίτσαρντ Μπλούμενταλ, είναι το σχέδιο νόμου περί «επιβολής δασμού 500% στα εισαγόμενα αγαθά στις ΗΠΑ από χώρες που αγοράζουν Ρωσικό πετρέλαιο, φυσικό αέριο, ουράνιο και άλλα προϊόντα».
Η φαεινή ιδέα είναι ότι αυτές οι δευτερογενείς κυρώσεις τύπου «βαριοπούλας» θα κάνουν στη συνέχεια αυτό που η Δύση προσπαθεί και αποτυγχάνει να κάνει εδώ και χρόνια: Να απομονώσει ποικιλοτρόπως τη Ρωσία. Προφανώς, και δεν πρόκειται να το κάνουν. Γιατί αν ποτέ εφαρμοστεί, αυτή η καταστροφική πολιτική θα απομακρύνει ακόμη περισσότερο μαζικά όλες αυτές τις χώρες & λαούς που θα στοχοποιηθούν – συμπεριλαμβανομένων της Βραζιλίας, της Κίνας και της Ινδίας – και θα έχει σαν τελικό αποτέλεσμα όχι την απομόνωση της Ρωσίας αλλά των ΗΠΑ, αν μη τι άλλο. Για να μην αναφέρουμε και την τεράστια οικονομική ζημιά που θα προκαλούσε – και στην ίδια την Αμερική.
Ο Μαρκ Ρούτε, ο επικεφαλής του ΝΑΤΟ και η μαριονέτα του Τραμπ, μπορεί να μην είναι σε θέση να αντιληφθεί όλες τις συνέπειες, αλλά ακόμη και ο πιο θρασύς φουσκωτός νταής της πόλης μπορεί κάποια στιγμή να παραφερθεί και να καταλήξει στο τέλος να πέσει ο ίδιος μέσα τον λάκκο που έχει σκάψει με τα χέρια για τους άλλους, όπως τον προειδοποίησε ο ίδιος ο Ρώσος Ύπουργός Εξωτερικών Λαβρόφ. Η Κίνα έχει ήδη δηλώσει ρητά ότι δεν ιδρώνει το αυτί της από τις απειλές του Γκράχαμ.
Υπάρχει όμως και ένας ακόμη λόγος για τον οποίο ο Γκράχαμ δεν θα πρέπει να αισθάνεται ασφαλής. Η πρόσφατη «στροφή» του ίδιου του Τραμπ – αν αυτή είναι όντως η λέξη – κατά της Ρωσίας έχει, στην πραγματικότητα, υπονομεύσει τις πιθανότητες να υιοθετηθεί αυτή η εξαιρετικά σκληρή πολιτική που περιλαμβάνεται στο σούπερ-νομοσχέδιο Γκράχαμ-Μπλούμενταλ. Ενώ ο Τραμπ προκάλεσε θόρυβο κραδαίνοντας αυτή την απειλή στα χέρια του, όπως άλλωστε το συνηθίζει πάγια, ο ηγέτης της πλειοψηφίας της Γερουσίας σιωπηλά απέρριψε αυτό το σούπερ-νομοσχέδιο των κυρώσεων του Γκράχαμ και το έβαλε στο ράφι, τουλάχιστον προς το παρόν. Ο Γκράχαμ, βέβαια, επιμένει ότι το αγαπημένο του νομοσχέδιο δεν πρέπει να σκαλώσει πουθενά. Πρέπει να ψηφιστεί οπωσδήποτε.
Ο Γκράχαμ είναι ένας άνθρωπος με επιθετική νοοτροπία, που είναι εθισμένος στο να απειλεί και να εκφοβίζει. Φαίνεται ότι απολαμβάνει μια σαδιστική ευχαρίστηση όταν φαντασιώνεται ότι θα προκαλέσει ακόμη μεγαλύτερο πόνο και αδίστακτη βαρβαρότητα από αυτή που οι ΗΠΑ και οι δυτικοί σύμμαχοι τους ήδη προκαλούν στα θύματά τους. Πέρυσι, για παράδειγμα, ένιωσε την ανάγκη να ενθαρρύνει το Ισραήλ να ολοκληρώσει τη γενοκτονία των Παλαιστινίων στη Γάζα, για να ξεμπερδεύει μία και καλή με δαύτους, ρίχνοντας πυρηνικά όπλα στους Παλαιστίνιους.
Και, φυσικά, είναι ένας από τους πάρα πολλούς Αμερικανούς που εξακολουθούν να πιστεύουν ακλόνητα ότι η ρίψη των ατομικών βομβών στην Χιροσίμα και το Ναγκασάκι για τη σφαγή αμάχων ήταν μια μεγάλη επιτυχία. Είναι αδύνατον για τον Γκράχαμ και τους ομοίους του, που έχουν την ίδια νοοτροπία, να αναγνωρίσουν αυτό που οι ιστορικοί, όπως ο Γκαρ Αλπερόβιτς (Gar Alperovitz), έχουν αποδείξει εδώ και καιρό ότι: Η Ιαπωνία είχε ήδη ηττηθεί και οι βομβαρδισμοί με πυρηνικά όπλα ήταν περιττοί. Οι βομβαρδισμοί δεν ήταν μόνο τεράστια εγκλήματα πολέμου – το επιστέγασμα μιας μαζικής εκστρατείας μαζικών δολοφονικών βομβαρδισμών των πόλεων με φωτιά – αλλά και αδικαιολόγητοι, ακόμη και με βάση τη μοχθηρή λογική του Αμερικανικού αεροπορικού πολέμου. Και ήταν το αποτέλεσμα μιας παράλογης αιμοβορίας και μιας κυνικής στρατηγικής για να απειλήσει τη Σοβιετική Ένωση, η οποία τότε, το 1945, επίσημα, ήταν ακόμα σύμμαχος των ΗΠΑ.
Ο Γκράχαμ ενσαρκώνει επίσης ένα άλλο χαρακτηριστικό της εξωτερικής πολιτικής των ΗΠΑ σε σημείο παραλογισμού: Αν νομίζετε ότι είναι κακό το να είστε στόχος μας, τότε προσευχηθείτε να μην γίνετε ποτέ «φίλος» μας. Η Ουκρανία ήταν ξεκάθαρο το γιατί επιλέχτηκε ως το κατάλληλο σημείο της παγκόσμιας σύγκρουσης: Για να την απομυζήσει τα πάντα, όχι μόνο από ανθρώπους που θα χρησιμοποιούνταν ως κρέας για τα κανόνια στον μεγάλο πόλεμο δι’ αντιπροσώπων εναντίον της Ρωσίας, αλλά και από τους πλούσιους φυσικούς της πόρους της.
Πράγματι, η προσήλωση του Γερουσιαστή Γκράχαμ στη σφαγή και τη λεηλασία στο εξωτερικό είναι τόσο έντονη, ώστε ορισμένοι Αμερικανοί – ειδικά αυτοί που βρίσκονται στη βάση του κινήματος MAGA – του επιτίθενται ανοιχτά. Ο Στιβ Μπάνον, ο πρώην φίλος του Τραμπ και ακόμα γκουρού του MAGA, έχει κατηγορήσει τον Γκράχαμ για την υποστήριξη του τελευταίου στις επιθέσεις της Ουκρανίας με την επιχείρηση «Ιστό της Αράχνης» κατά της Ρωσίας, που επιτέθηκαν στα στρατηγικά αεροπλάνα. Άλλοι έχουν αρχίσει να υποψιάζονται ότι ο Γκράχαμ λαμβάνει μίζες από τη διεφθαρμένη «επεξεργασία» των δισεκατομμυρίων δολαρίων με τα οποία επιχορηγούνται οι Ουκρανοί από τους Αμερικάνους. Προς το παρόν, οι ισχυρισμοί αυτοί είναι αναπόδεικτοι. Όμως αυτό το οποίο υποπτεύονται όλο και περισσότεροι Αμερικάνοι, εξηγεί πολλά για την πολεμοκάπηλη στάση του Γκράχαμ.
Ο Λίντσεϊ Γκράχαμ είναι ένας παράξενος άνθρωπος, ακόμη και με τα Αμερικάνικα πρότυπα. Αλλά αυτό που ίσως είναι πιο παράξενο σε αυτόν τον άνθρωπο είναι η αναντιστοιχία μεταξύ του αδυσώπητου μίσους που εκπέμπει και της σκληρότητάς που επιδεικνύει, από τη μία πλευρά, και της διαρκούς απογοήτευσής του από την άλλη. Ένα μεγάλο μέρος της Αμερικανικής πολιτικής σκηνής είναι πολύ πιο φαύλο, μοχθηρό και ολέθριο, από όσο μπορούμε να φανταστούμε, αλλά για τον Γκράχαμ αυτό δεν είναι αρκετό.
Η ειρωνεία είναι, φυσικά, ότι όσο περισσότερο η Αμερική πλησιάζει το δυστοπικό μέγιστο της επιθετικότητας της που λαχταρά ο Γκράχαμ, τόσο περισσότερο οι ΗΠΑ χάνουν όχι μόνο το κύρος τους αλλά και την εμβέλειά και την επιρροή τους. Ο Γκράχαμ δεν είναι απλώς ο παροιμιώδης «άσχημος, κακός Αμερικανός καουμπόης». Είναι ο, κυριολεκτικά, εκείνος ο αποκρουστικός Αμερικανός – ενσαρκώνοντας μια αρνητική κακοποιό ενέργεια – που υποβοηθά, σπρώχνει τον υπόλοιπο κόσμο να απομακρυνθεί μαζικά από τις δυστοπικές επαγγελίες της νέας τάξης πραγμάτων που εξακολουθούν να διαμορφώνονται σε μεγάλο βαθμό από τις ΗΠΑ.
ΠΗΓΗ: https://swentr.site/news/621621-lindsey-graham-repulsive-american/
