Ὁ ὕμνος εἰς τόν ἔρωτα ἀπό τόν μεγάλον μας Σοφοκλέα, εἰς τήν τραγωδίαν του Ἀντιγόνη.
Ἔρως ἀνίκατε μάχαν,
Ἔρως, ὃς ἐν κτήμασι πίπτεις,
ὃς ἐν μαλακαῖς παρειαῖς νεάνιδος ἐννυχεύεις,
φοιτᾷς δ᾽ ὑπερπόντιος ἔν τ᾽ ἀγρονόμοις αὐλαῖς
καί σ᾽ οὔτ᾽ ἀθανάτων φύξιμος οὐδεῖς οὔθ᾽ ἁμερίων σέ γι᾽ ἀνθρώπων….
Ἔρωτα ἀνίκητε εἰς τά πεδία τῶν μαχῶν
ἐρωτα πού κάμεις κτήμα σου ὅπου πίπτεις
διανυκτερεύεις εἰς τάς τρυφερᾶς παρειάς τῆς νεάνιδος
τριγυρνᾶς εἰς τήν ἀπέραντον θάλασσαν καί εἰς τάς αὐλάς τῶν ἀγρῶν
καί ἀπ’ἐσένα δέν ξεφεύγουν οὔτε οἱ ἀθάνατοι θεοί οὔτε οἱ ἐφήμεροι ἄνθρωποι….
Ἑλληνικόν πνεῦμα τοῦ ὡραίου, τοῦ μεγάλου, τ’ἀληθινοῦ.
Ἀπό τήν τότε ὀμορφιάν, τήν χάριν, τήν λεπτότητα, τό κάλος, τήν θηλυκότητα, τόν αἰσθησιασμόν, ξεπέσαμε εἰς τήν ἀσχήμιαν, τήν κακογουστιάν, τήν ἀντιθηλυκότητα καί ἀντιερωτισμόν μέ τά ξηλωμένα παντελόνια καί τά τατουάζ.
Κοιτάξτε ἐδῶ καί 3.500 ἔτη τήν ἐμφάνισιν τῶν γυναικῶν τῆς Κνωσοῦ. Ἀκτινοβολοῦν, μέ τήν καλαισθησίαν τους, τήν χάρην τους, τήν φρεσκάδα τους, τήν ζωτικότητα τους, τήν εὐγένεια τους, τήν εὐμάθεια τους, τήν ποιότητα τους, τήν πνευματικότηταν τους, τήν ἀποπνέουσαν ἀριστοκρατικήν θηλυκότητα τους. Εἶναι, χάρμα εἰδέσθε
Οἱ ἀρχαῖοι ἡμῶν πρόγονοι εἰς τήν Ἀφροδίτην εἶχον δώσει καί τήν προσωνυμίαν καλλίπυγος, δυσνόητος λέξις πλήν ὅμως καί σήμερον τήν χησιμοποιοῦμεν, Δηλ. ἡ Ἀφροδίτη μέ τήν ὡραίαν πυγήν= γλουτός, ὀπίσθια, κῶλος, πισινός. κ.τ.λ. Τήν πυγήν θά τήν συναντήσωμεν εἰς τήν πυγολαμπίδα ἤ τήν κωλοφωτιά, κωλομέρι.
