Σε άρθρο από τον Κυανούς Ουρανός (Κυανούς Ουρανός : Τι αιρετικά είναι αυτά, Δημήτρη Α.; Ποιός είναι ίσος με τον Χριστό;;;) αναφέρεται :
«… τον Προφητευόμενον, ο οποίος “κομπάζει” (δικό μου το “κομπάζει”) :
<<Από γυναίκα γεννήθηκε και η Παναγία και ο Χριστός. Άρα ούτε η Παναγία, ούτε ο Χριστός ξεπερνούν σε αγιότητα τον προφητευόμενο βασιλέα Ιωάννη. Είμαι, πράγματι, πνευματικά ανώτερος της Θεοτόκου Μαρίας. Ως προς τον Χριστό δεν είμαι ούτε ανώτερος, ούτε κατώτερος. Είμαι πνευματικά ίσος με τον Χριστό. Το να ήμουν ανώτερος θα ήταν αδιανόητο, αφού ο Χριστός αποτελεί το απόλυτο όριο αγιότητας>>
Τι να καθίσω να αναλύσω ο,τιδήποτε άλλο πέραν αυτής της ύβρεως προς την Υπεραγία Θεοτόκον και τον Κύριον ημών Ιησού Χριστόν;…».
Το ερώτημα είναι εύλογο. Το να τοποθετήσει κανείς ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΤΟΥ (!) σε θέση ίση με τον Χριστό ξεπερνά κάθε βλασφημία. Τι να αναλύσει κανείς από κει και πέρα;
Αλλά υπάρχει και μία άλλη εκδοχή.
ΕΠΟΜΕΝΩΣ ΘΑ ΠΡΕΠΕΙ, ΣΕ ΠΡΩΤΗ ΦΑΣΗ, ΜΕ ΛΟΓΙΚΗ ΑΝΑΛΥΣΗ ΝΑ ΚΑΛΥΨΟΥΜΕ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΠΕΡΙΠΤΩΣΕΙΣ. Βασικά, έχουμε τις εξής δύο περιπτώσεις (άλλες περιπτώσεις αποτελούν παραλλαγές αυτών που θα πούμε):
Α) Ο προφητευόμενος, άνθρωπος με εγωισμό και υπερηφάνεια, φαντάστηκε τον εαυτό του ισόθεο (ίσως έπειτα από δαιμονική επήρεια) και άρχισε να πλάθει μια… όμορφη ιστορία με διάφορα θεολογικά επιχειρήματα. Συνεπώς όταν γράφει «Είμαι, πράγματι, πνευματικά ανώτερος της Θεοτόκου Μαρίας… Είμαι πνευματικά ίσος με τον Χριστό», αυτό αποτελεί εξωτερίκευση της μεγάλης του υπερηφάνειας, πέραν της ύβρεως προς την Υπεραγία Θεοτόκον και τον Κύριον ημών Ιησού Χριστόν.
Β) Η άλλη εκδοχή είναι ότι ο προφητευόμενος ακολούθησε την ταπεινή οδό των Αγίων, όπως ακριβώς κι εκείνοι, με τη διαφορά ότι η ένταση του πνευματικού αγώνα του ξεπέρασε τα συνηθισμένα μέτρα των Αγίων (ακόμη και της Παναγίας). Αυτό σημαίνει ότι πέτυχε όσα πέτυχαν και οι Αγιοι (και ακόμα περισσότερα), όπως: Το να αποκτήσει την χάρη του Αγίου Πνεύματος, το να αποκτήσει εγκάτοικο στην ψυχή του τον Χριστό, το να δρα εν Χριστώ, το να φωτίζεται από το Άγιο Πνεύμα σχετικά με το τι και πώς θα πράξει ή θα πει κτλ.
Άρα όταν γράφει «Είμαι, πράγματι, πνευματικά ανώτερος της Θεοτόκου Μαρίας… Είμαι πνευματικά ίσος με τον Χριστό», απλώς παραλαμβάνει λόγια του Χριστού. Ο Ιησούς Χριστός λέει αυτά τα λόγια, δια του προφητευόμενου, όπως ακριβώς ο Χριστός ομιλεί διαμέσου όλων των Αγίων. Συνεπώς καμία ύβρις δεν υπάρχει.
Πιθανή αντίρρηση: ΜΑ ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΓΙΝΕΤΑΙ! ΔΕΝ ΓΙΝΕΤΑΙ Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΝΑ ΜΙΛΑΕΙ ΕΤΣΙ! Αλλά αυτό έχει σχέση με το σχέδιο του Θεού για τον κόσμο. ΔΕΝ ΘΑ ΟΡΙΣΟΥΜΕ ΕΜΕΙΣ ΠΟΙΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΣΧΕΔΙΟ ΤΟΥ ΘΕΟΥ. Εμείς απλά θα πρέπει να ελέγξουμε αν αυτό που προβάλλεται μπροστά μας είναι ή δεν είναι το σχέδιο του Θεού. Να το ελέγξουμε με τον σωστό τρόπο (βλ. ΠΩΣ ΘΑ ΚΑΤΑΛΑΒΟΥΜΕ ΟΤΙ Ο ΠΡΟΦΗΤΕΥΟΜΕΝΟΣ ΕΙΝΑΙ ΟΝΤΩΣ Ο ΠΡΟΦΗΤΕΥΟΜΕΝΟΣ;).
Στο ίδιο άρθρο ο Κυανούς Ουρανός λέει: «Οι άγιοι εν ζωή δεν έχουν καμμίαν απολύτως δύναμιν, όπως οι ίδιοι το ομολογούν. Γενικά πάντες είμαστε ένα απόλυτο ΤΙΠΟΤΑ. Οι ίδιοι οι άγιοι ομολογούν ότι ο Χριστός τους παρέχει την δύναμιν». Αυτό είναι ορθό. Έτσι ακριβώς είναι.
Το ότι «Οι άγιοι εν ζωή δεν έχουν καμμίαν απολύτως δύναμιν» ισχύει και για τον προφητευόμενο, όπως ισχύει και για την Παναγία και όλους τους ζώντες και κεκοιμημένους Αγίους. Όλοι δρουν με το Άγιο Πνεύμα. Δεν δρουν αυτοβούλως, όπως κάνουν οι άνθρωποι του κόσμου τούτου. «Οι ίδιοι οι άγιοι ομολογούν ότι ο Χριστός τους παρέχει την δύναμιν». Παρά πολύ ορθό. Όπως στους Αγίους και τη Θεοτόκο, έτσι ισχύει και στον προφητευόμενο. Διότι για όλους ισχύει, συμπεριλαμβανομένου του προφητευόμενου, το «χωρίς εμού (του Ιησού Χριστού) ου δύνασθε ποιείν ΟΥΔΕΝ» (Ιω.ιε’5).
ΕΝ ΧΡΙΣΤΩ ΔΡΑ Ο ΠΡΟΦΗΤΕΥΟΜΕΝΟΣ, ΕΣΤΩ ΚΙ ΑΝ Η ΔΡΑΣΗ ΤΟΥ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΦΑΙΝΕΤΑΙ ΚΑΠΩΣ ΑΣΥΝΗΘΙΣΤΗ, ΛΟΓΩ ΤΗΣ ΙΔΙΑΙΤΕΡΗΣ ΑΠΟΣΤΟΛΗΣ ΤΟΥ ΚΑΙ ΑΣΥΝΗΘΙΣΤΟΥ ΥΨΟΥΣ ΑΓΙΟΤΗΤΑΣ ΤΟΥ. Η αγιότητά του είναι δοσμένη από τον ΧΡΙΣΤΟ. Δεν είναι δική του (του προφητευόμενου) η αγιότητα. Και η ‘σκανδαλώδης’ «ισοθεΐα» ΔΕΝ είναι δική του. Του Χριστού είναι. Είναι χάρισμα του Χριστού. Μοναδικό χάρισμα που δεν έχει λάβει ποτέ άλλος άνθρωπος. Γιʼ αυτό είναι άγνωστο αυτό το χάρισμα, διότι δεν το έχει λάβει άλλος. Και γιʼ αυτό προφητεύεται το πρόσωπο αυτό (ο Βασιλέας Ιωάννης).
Κι αν ο προφητευόμενος ομιλεί περί μελλόντων, ΕΝ ΧΡΙΣΤΩ ομιλεί. ΕΝ ΑΓΙΩ ΠΝΕΥΜΑΤΙ προφητεύει. Του τα είπε ο Θεός, διότι «Ο ΜΟΝΟΣ ΓΝΩΣΤΗΣ ΤΟΥ ΜΕΛΛΟΝΤΟΣ είναι ο Τριαδικός Θεός» (ορθή παρατήρηση από τον Κυανούς Ουρανός).
Πολύ ωραία, αλλά εξαιρετικά επικίνδυνα αυτά που λέμε εδώ. Αν δεχθούμε τον προφητευόμενο και δεν είναι έτσι όπως τα λέει, τότε δεχθήκαμε πλάνο και αρνηθήκαμε τον Χριστό. ΑΛΛΆ ΚΑΙ ΑΝΤΊΣΤΡΟΦΑ: Αν απορρίψουμε τον προφητευόμενο, παρότι ισχύουν όσα λέει (και άρα ομιλεί διαμέσου του ο Χριστός) τότε απορρίπτουμε και πάλι τον Χριστό! Μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα… Ο ΚΑΛΥΤΕΡΟΣ ΧΕΙΡΙΣΜΟΣ ΤΕΤΟΙΩΝ ΘΕΜΑΤΩΝ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΠΑΤΕΡΙΚΟ «ΜΗ ΔΕΧΟΥ ΚΑΙ ΜΗ ΑΠΟΡΡΙΠΤΕ». Να μην δεχόμαστε, αλλά και να μην απορρίπτουμε. Να περιμένουμε να μιλήσει μέσα μας ο Χριστός. Αυτό θέλει κάποια υπομονή και κάποιο κόπο, ιδίως προκειμένου να τηρήσουμε όσες εντολές του Χριστού δεν έχουμε τηρήσει μέχρι τώρα, ώστε να προσελκύσουμε περισσότερο την χάρη του Αγίου Πνεύματος. Τότε θα μιλήσει στην ψυχή μας ο Χριστός. Θα μας απαντήσει.
