Βόμβα στα θεμέλια του ΝΑΤΟ βάζει η Γαλλία και ενώ συνεχίζεται το θρίλερ για τη Γροιλανδία, την οποία εποφθαλμιά ο Donald Trump αλλά η προσάρτησή της στις ΗΠΑ θα οδηγήσει σε κατάρρευση της Βορειοατλαντικής Συμμαχίας.
Η αντιπρόεδρος της Γαλλικής Εθνοσυνέλευσης, Clémence Guetté , δήλωσε στις 9/1/2026 ότι η Γαλλία είναι έτοιμη να αποχωρήσει από το ΝΑΤΟ.
Η Guetté ανακοίνωσε την πρόθεσή της να θέσει σε ψηφοφορία στην κάτω Βουλή πρόταση για την αποχώρηση της Γαλλίας από το ΝΑΤΟ, αρχής γενομένης από την έξοδο από την κοινή διοίκηση του συνασπισμού.
Η ίδια η Guetté τόνισε ότι η πρωτοβουλία αυτή προέκυψε από τις τελευταίες γεωπολιτικές ενέργειες των ΗΠΑ, οι οποίες κατά την άποψή της, αποδεικνύουν την απομάκρυνση από τις ευρωπαϊκές αξίες και την υπερβολική επιρροή της Ουάσιγκτον στις στρατηγικές αποφάσεις της Συμμαχίας.
Ανάμεσα στις καταγγελίες της ήταν το περιστατικό με την απαγωγή του προέδρου της Βενεζουέλας, Nicolas Maduro, από τις αμερικανικές δυνάμεις, η στρατιωτική βοήθεια προς το Ισραήλ για την γενοκτονία στην Παλαιστίνη και οι απειλές Trump προσάρτηση της Γροιλανδίας.
Η αντιπρόεδρος της Εθνοσυνέλευσης προέρχεται από την αντιπολιτευόμενη παράταξη «Ανυπότακτη Γαλλία» του Jean-Luc Mélenchon.
Οργή στο Παρίσι για τις ΗΠΑ και τον Trump
Πρόκειται για μία εξαιρετικά σημαντική εξέλιξη, που φέρνει στο προσκήνιο σοβαρά ζητήματα για την εξωτερική πολιτική και τις διεθνείς σχέσεις της Γαλλίας, καθώς και για την ισχύ του ΝΑΤΟ ως στρατιωτικού συνασπισμού.
Το θέμα δεν αφορά μόνο τη Γαλλία και την πολιτική της στην Ευρώπη, αλλά έχει και ευρύτερες γεωπολιτικές προεκτάσεις, καθώς αγγίζει τις σχέσεις της Ευρώπης με τις Ηνωμένες Πολιτείες και τις στρατηγικές τους αποφάσεις.
Ουσιαστικά, πρόκειται για μια πολιτική πρόκληση που θα μπορούσε να αλλάξει τη θέση της Γαλλίας στο διεθνές σκηνικό και να επηρεάσει τη στρατηγική ισχύ του ΝΑΤΟ στην περιοχή.
Το υπόβαθρο αυτών των δηλώσεων είναι η διαρκώς αυξανόμενη δυσαρέσκεια στην Ευρώπη για την αμερικανική ηγεσία στο ΝΑΤΟ, η οποία φέρεται να μην αντανακλά τις ανάγκες ή τις επιθυμίες των Ευρωπαίων συμμάχων, αλλά να επιβάλλει πολιτικές που εξυπηρετούν κυρίως τα συμφέροντα των Ηνωμένων Πολιτειών.
Les États-Unis de Trump kidnappent un chef d'État au Venezuela.
Les États-Unis de Trump soutiennent et appuient militairement un génocide en Palestine.
Les États-Unis de Trump menacent le Groenland d'une annexion armée.
Les États-Unis de Trump bombardent des peuples en… pic.twitter.com/RcSlotN1cV
— Clémence Guetté (@Clemence_Guette) January 8, 2026
Η στρατηγική πολιτική της Γαλλίας
Η Γαλλία έχει μακρά ιστορία διαφοροποίησης από την αμερικανική επιρροή στο ΝΑΤΟ και την εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ.
Ο πρώην πρόεδρος Nicolas Sarkozy το 2009 επανέφερε τη Γαλλία στην στρατιωτική πτέρυγα του ΝΑΤΟ, ενώ ο νυν επικεφαλής του Μεγάρου των Ηλυσίων, καθώς και άλλοι ηγέτες, έχουν κατά καιρούς εκφράσει την ανάγκη για ενίσχυση της στρατηγικής αυτονομίας της Ευρώπης και της Ευρωπαϊκής Ένωσης ως αντίβαρο στη σφοδρή αμερικανική στρατηγική.
Η πρόταση της Goethe αναδεικνύει το ζήτημα αυτό σε επίπεδο πολιτικής επιλογής, κάνοντας την Ευρώπη να σκεφτεί σοβαρά την ανάγκη να βρει τον δικό της στρατηγικό προσανατολισμό και να ελέγξει περισσότερο τις στρατιωτικές και διπλωματικές της αποφάσεις, χωρίς την υπερβολική εξάρτηση από τη στρατηγική των Ηνωμένων Πολιτειών.
Η εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ και η στρατηγική πίεση
Η Goethe κατηγορεί την Ουάσιγκτον για σειρά στρατηγικών επιλογών που θεωρεί επικίνδυνες και αμφισβητούμενες.
Η απαγωγή του Maduro από τις αμερικανικές δυνάμεις ήταν ένα γεγονός που προκάλεσε έντονες αντιδράσεις στη διεθνή κοινότητα, ενώ η στρατιωτική βοήθεια προς το Ισραήλ για τις επιθέσεις στην Παλαιστίνη συνεχίζουν να προκαλούν τη διεθνή κατακραυγή.
Αυτές οι στρατηγικές ενέργειες έχουν δημιουργήσει ρήγματα στις σχέσεις της Ευρώπης με τις ΗΠΑ, και στην περίπτωση της Γαλλίας, η απογοήτευση είναι ιδιαίτερα έντονη, καθώς η χώρα αντιμετωπίζει τη διπλωματική πίεση που επιβάλλουν οι αμερικανικές ενέργειες.
Η ανησυχία της Guette , λοιπόν, για τις γεωπολιτικές πρωτοβουλίες των ΗΠΑ δείχνει τη διεύρυνση του χάσματος μεταξύ του ευρωπαϊκού στρατηγικού πλαισίου και των αμερικανικών συμφερόντων, κάτι που ενδέχεται να έχει μεγάλες συνέπειες για την ενότητα και τη λειτουργία του ΝΑΤΟ.
Η Γαλλία και η Ουκρανία – Πεδίο τρομερών εντάσεων
Η Guetté άσκησε δριμεία κριτική στην απόφαση του Γάλλου πρόεδρου Emmanuel Macron να στείλει στρατεύματα στην Ουκρανία είναι ενδεικτική της εσωτερικής πολιτικής έντασης στo Παρίσι γύρω από το ζήτημα του πολέμου στην Ουκρανία και της στρατιωτικής εμπλοκής της Δύσης.
Η απόφαση του Macron να υποστηρίξει την Ουκρανία στον πόλεμο με τη Ρωσία έχει προκαλέσει αμφισβήτηση τόσο στην αριστερά όσο και στην δεξιά της χώρας.
Ο επικεφαλής του πατριωτικού κόμματος «Patriotes», Florian Philippot χαρακτήρισε την απόφαση «καθαρή τρέλα», που ενδέχεται να οδηγήσει τη Γαλλία σε άμεση σύγκρουση με τη Ρωσία, κάτι που θα είχε καταστροφικές συνέπειες για το Παρίσι και την Ευρώπη συνολικά.
Η κριτική αυτή εκφράζει μια ευρύτερη ανησυχία για την εμπλοκή της Γαλλίας σε έναν πόλεμο που μπορεί να την οδηγήσει σε μεγάλες στρατηγικές και οικονομικές δυσκολίες.
Η αποχώρηση από το ΝΑΤΟ και η αναθεώρηση των στρατηγικών συμμαχιών της Γαλλίας θα μπορούσε να αποτελέσει την προσπάθεια της χώρας να επαναπροσδιορίσει τη θέση της στην παγκόσμια πολιτική σκηνή και να αποφύγει περαιτέρω στρατιωτικές εμπλοκές.
Το γαλλικό κλειδί για τη διάλυση του ΝΑΤΟ
Η πρόταση της Guetté για την αποχώρηση της Γαλλίας από το ΝΑΤΟ εγείρει σημαντικά ερωτήματα για την ισχύ του γαλλικού στρατηγικού ρόλου στην Ευρώπη και στον κόσμο.
Θα πρέπει να σημειωθεί ότι η Γαλλία είναι μία από τις μεγάλες δυνάμεις του ΝΑΤΟ και της Ευρώπης, που δεν φιλοξενεί αμερικανικές βάσεις.
Θα μπορούσε η Γαλλία να ενισχύσει τη στρατηγική της αυτονομία ή θα απομονωθεί περαιτέρω από τις μεγάλες δυνάμεις του πλανήτη;
Η εξέλιξη αυτής της πρότασης θα μπορούσε να σηματοδοτήσει την αρχή μιας νέας εποχής στις διεθνείς σχέσεις της Ευρώπης και την αναθεώρηση των παραδοσιακών συμμαχιών και στρατηγικών των χωρών της Δύσης.
Η αποχώρηση της Γαλλίας από το ΝΑΤΟ το 1966
Η τελευταία φορά που η Γαλλία αποχώρησε από το ΝΑΤΟ ήταν το 1966, και η απόφαση αυτή, η οποία ελήφθη από τον τότε πρόεδρο Charles de Gaulle, έχει μείνει στην ιστορία ως μία από τις πιο σημαδιακές στρατηγικές κινήσεις της χώρας στο διεθνές σκηνικό.
Η αποχώρηση της Γαλλίας από το στρατιωτικό σκέλος του ΝΑΤΟ το 1966 και η απομάκρυνση των αμερικανικών στρατευμάτων από τη γαλλική επικράτεια, αποτέλεσαν σημαντικά βήματα για την εδραίωση της γαλλικής στρατηγικής αυτονομίας στην Ευρώπη και την αναζήτηση μιας ανεξάρτητης εξωτερικής πολιτικής.
Ο Charles de Gaulle, ως πρόεδρος της Γαλλικής Δημοκρατίας, είχε μία ξεκάθαρη στρατηγική για την εδραίωση της εθνικής κυριαρχίας και ανεξαρτησίας της Γαλλίας στο διεθνές πεδίο.
Θεωρούσε ότι η υπερβολική εξάρτηση της Γαλλίας από τις Ηνωμένες Πολιτείες και το ΝΑΤΟ θα μπορούσε να υπονομεύσει την κυριαρχία της Γαλλίας και να την καταστήσει υπερβολικά εξαρτημένη από τις στρατηγικές αποφάσεις που λαμβάνονταν στην Ουάσιγκτον.
Το 1966, η Γαλλία αποφάσισε να αποσύρει τις δυνάμεις της από το στρατιωτικό σκέλος του ΝΑΤΟ, μια απόφαση που είχε καθοριστεί από την πεποίθηση του de Gaulle ότι η στρατηγική της χώρας θα έπρεπε να είναι ανεξάρτητη από τις αμερικανικές στρατηγικές επιλογές, οι οποίες κατά καιρούς θεωρούνταν αντικρουόμενες με τα συμφέροντα της Γαλλίας και της Ευρώπης στο σύνολό τους.
Παράλληλα, ο de Gaulle επεδίωκε να ενισχύσει τη στρατηγική αυτονομία της Γαλλίας στην Ευρώπη, δημιουργώντας τις προϋποθέσεις για μία ισχυρότερη ευρωπαϊκή ασφάλεια χωρίς την απόλυτη κυριαρχία των Ηνωμένων Πολιτειών.
Στρατηγικές αντιφάσεις
Η αποχώρηση αυτή του 1966 προήλθε από την αντίθεση του de Gaulle με την πολιτική των ΗΠΑ και τις επιπτώσεις αυτής στην Ευρώπη.
Πίστευε ότι το ΝΑΤΟ είχε εξελιχθεί σε ένα εργαλείο στρατηγικής επιρροής των Ηνωμένων Πολιτειών, που υπονομεύει την ανεξαρτησία των ευρωπαϊκών χωρών.
Επιπλέον, η έντονη αμερικανική επιρροή στο ΝΑΤΟ έδειχνε να παραγκωνίζει την ανάγκη για μια ενιαία ευρωπαϊκή στρατηγική άμυνας, η οποία θα μπορούσε να αναδειχθεί μέσω του διαλόγου μεταξύ των ευρωπαϊκών χωρών, χωρίς την εξάρτηση από την Ουάσιγκτον.
Η ρήξη αυτή αντανακλούσε επίσης και την ανησυχία του de Gaulle για την ανάπτυξη των πυρηνικών όπλων των ΗΠΑ και την αδυναμία των ευρωπαϊκών χωρών να ελέγξουν την πολιτική τους στρατηγική.
Η Γαλλία, λοιπόν, όχι μόνο αποφάσισε να αποχωρήσει από την κοινή στρατηγική διοίκηση του ΝΑΤΟ αλλά και να αναπτύξει το δικό της πυρηνικό οπλοστάσιο, δημιουργώντας έτσι έναν παράλληλο στρατιωτικό άξονα που δεν εξαρτιόταν από τις ΗΠΑ.
