ΜΕΡΟΣ Β’ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΤΟΥ ΑΡΘΡΟΥ
«ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΕΠΕΜΒΑΙΝΕΙ Ο ΧΡΙΣΤΟΣ;»
Γράφει ο Κυανούς Ουρανός
Στο άρθρο «ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΕΠΕΜΒΑΙΝΕΙ Ο ΧΡΙΣΤΟΣ;»
αναφέρθηκε, ότι αυτό που πιστεύουν πολλοί σαν επέμβασιν του Χριστού είναι καθαρά ανθρωπομορφική έκφρασις. Ο Θεός είναι τέλειος και δεν απαιτείται επέμβασις εκ μέρους Του καθόσον όλα είναι γραμμένα από γενέσεως κόσμου στο Σχέδιον του Θεού, όπως συνήθιζε να αναφέρει ο Όσιος Παίσιος.
«Και είδεν ο Θεός τα πάντα, όσα εποίησε, και ιδού καλά λίαν» (Γεν.α.31) οπότε προσωπικά θεωρώ βλασφημία την σκέψιν ότι κάτι θα διορθώσει. Ο Θεός μας έπλασε «κατ’ εικόνα και ομοίωσίν» Του, μας έταξε το «ίνα ώσιν Έν», να γίνουμε κατά Χάριν θεοί.
Αλλά που και πως γίνεσαι οτιδήποτε χωρίς να “κοπιάσεις” ανάλογα;
Για να γίνεις νοσοκόμος απαιτείται ανάλογη σπουδή, εξετάσεις και πρακτική άσκησις. Δεν χαρίζεται το δίπλωμα αφού “παίζει με ζωές”. Για να γίνεις ιατρός παθολόγος απαιτείται σπουδή, εξετάσεις και πρακτική άσκησις ανωτέρου επιπέδου και για καρδιοχειρουργός ακόμα υψηλοτέρου επιπέδου!
Παρεπιπτόντως θυμάμαι αδελφικόν μου φίλον χειρουργόν (κι όχι χειρούργον), που μου είπε : Εργάτης είναι αυτός που εργάζεται με το σώμα, μάστορας ο εργαζόμενος με το σώμα και τον νού, ενώ ο καλλιτέχνης χρησιμοποιεί σώμα, νου και καρδιά (ψυχή).
Αν αυτό ισχύει για έναν καλλιτέχνη άραγε ο Θεός τι χρειάζεται;;;
Και κυρίως σε τι “πρακτικήν άσκησιν” πρέπει να δοκιμαστεί;
Είναι πολύ λάθος παιδαγωγικα να κάνεις αντί για το παιδί σου αυτό που ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΜΑΘΕΙ ΝΑ ΚΑΝΕΙ ΤΟ ΙΔΙΟ. “Eνηλικιώσου επιτέλους” ή “γίνε υπεύθυνος” λέει ο σωστός γονέας, αυτός που θέλει να μεγαλώσει το παιδί του παράλληλα ηλικιακά, νοητικά και υπεύθυνα, αυτός που δεν θέλει να έχει αύριο ένα παιδί βουτυρομπεμπέ, ανίκανο να αντιδρά στις προκλήσεις κι ανάγκες της ζωής.
Αν αυτά ισχύουν για έναν γονέα τι μπορούμε να φανταστούμε για τον Τέλειον Γονέα;
Να φανταστούμε γιατί ανθρώπινος νους δεν μπορεί να το διανοηθεί στην πλήρη του έκτασιν.
Η (εκ)παίδευσις για να γίνεις κατά Χάριν Θεός τι πρέπει να περιλαμβάνει, όταν δεν “παίζεις” απλά με ζωές (όπως ένας ιατρός) αλλά με ψυχές; Ειδικά δε όταν αποτύχαμε στην πρώτην εξεταστική περίοδον (προπατορικόν αμάρτημα), που ήταν και πανεύκολη (μόνο μία εντολή)…
Ο ασυλλήπτου μεγέθους στόχος της δοκιμασίας απαιτεί ιδιαίτερα επίπονην άσκησιν κι εξετάσεις και η επέμβασις του Χριστού έγκειται στην κατά Θείαν Οικονομίαν βελτίωσιν εκάστου, αναλόγως της προσπαθείας του, ασφαλώς με υπερφυσικόν τρόπον.
Οι αρχαίοι μας πρόγονοι έλεγαν “συν Αθηνά και χείρα κίνει” κι αναδεικνύονταν οι ήρωες, οι ημίθεοι, αυτοί που “έβγαζαν” από μέσα τους το θεϊκό, το υπερφυσικό στοιχείο, ξεχωρίζοντας από τους λοιπούς, που έμεναν … μετεξεταστέοι.
Άρα στόχος μας είναι η κατά Χριστόν ατομική βελτίωσις παράλληλα όμως με την συνολικήν οικουμενική βελτίωσιν, αφού σαν κύτταρα της κοινωνίας με την υγεία μας επιδρούμε άμεσα στα γειτονικά κύτταρα και εμμέσως σε όλη την ανθρωπότητα, πέρα από την προσευχή μας, που δρα άμεσα (μέσω Χριστού).
Αυτή η ατομική βελτίωσις με την απόλυτη πεποίθησιν ότι δεν μιλάμε για κάτι κοσμικό, κάτι υλικό και φθαρτό αλλά αιώνιο κι άφθαρτο (θεϊκό δηλαδή) είναι που μεταποιεί τους απλούς χοϊκούς ανθρώπους σε Αγίους, φορείς δηλαδή της Θείας Χάριτος, ανώτερους από τους προχριστιανικούς ημίθεους ήρωες.
Όμως ο Θεός έχει ήδη εμφυσήσει εξ άκρας συλλήψεως την Πνοή Του σε όλους μας και ειδικά στους Ορθοδόξους με το Βάπτισμα/Χρίσμα έχει τοποθετήσει ανεξίτηλα την σφραγίδα δωρεάς του Αγίου Πνεύματος, άρα έχει ολοκληρώσει την ανείπωτη προσφορά Του.
Και με την Θεία Κοινωνία γινόμαστε «λέοντες, πυρ πνέοντες», όπως είπεν ο Χρυσορρήμων Ιωάννης. Σε μας έγκειται να αξιοποιήσουμε αυτά τα “όπλα” και να γίνουμε δοχεία Χάριτος, όπως οι Άγιοι κατάφεραν.
Προ ετών ρώτησα “προβοκατόρικα” (τρομάρα μου) τον γέροντα : “Όταν λέει “κατακυριεύσατε της γης” στην Βίβλο εννοεί να ξετρυπήσουμε τα έγκατά της και να εξορύξουμε τα πετρέλαια και τα χρυσάφια;” για να εισπράξω την απάντησιν : “Εννοεί να χρησιμοποιήσουμε την Σοφία της γης προς το καλό της ανθρωπότητος”. Άρα να ανακτήσουμε τον έλεγχον του κόσμου από τον Εωσφόρον.
Το καλό της ανθρωπότητος μόνον πνευματικό μπορεί να είναι και μόνον πνευματικά μπορούμε να το επιτύχουμε και ο Χριστός την “επέμβασίν” Του την έχει ολοκληρώσει.
Το δημιουργημένο σύστημα του Σύμπαντος είναι αυτόματα διαδραστικό. Η φράσις “ό,τι κάνεις θα εισπράξεις, κακό έκανες κακό θα βρεις, καλό έκανες καλό θα λάβεις” είναι δείγμα της Σοφίας, που το δημιούργησε.
Να συνειδητοποιήσουμε λοιπόν, πως και σε τι συνίσταται η εξέλιξίς μας και να μην φωνάζουμε συνεχώς σαν κακομαθημένα παιδαρέλια τον μπαμπά μας να “καθαρίσει” στα μπλεξίματά μας. «Ανδρίζου και ίσχυε, μη φοβού μηδέ δειλιάσης μηδέ πτοηθής από προσώπου αυτών, ότι Κύριος ο Θεός σου ο προπορευόμενος μεθ’ υμών εν υμίν, ούτε μη σε ανή, ούτε μη σε εγκαταλίπη» (Δευτ.31.6).
Προπορευόμενος παραδειγμάτισε και πλέον έγκειται σε μας να “διαψυχισθούμε” τα υπερόπλα, που μας παρέδωσε. ΣΗΝ ΨΥΧΗΝ, ΘΕΟΝ ΣΥΓΚΙΝΕΙ.
Λέμε τρις “απεταξάμην τον σατανά” γιατί έχουμε μέσα μας την Πνοή του Πατέρα, την σφραγίδα του Αγίου Πνεύματος και το Αίμα και Σώμα του Θεανθρώπου και δειλιάζουμε; Γιατί;;;
Μην χύσουμε το αίμα μας; Τι παράδειγμα πήραμε από την Θυσία του Χριστού;
Τώρα είναι η ετοιμασία για την τελική δοκιμασία της Δευτέρας Παρουσίας.
Η ΕΠΕΜΒΑΣΙΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΘΑ ΓΙΝΕΙ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΜΑΣ, ΑΠΟ ΤΙΣ ΨΥΧΕΣ ΜΑΣ
Και τι φοβόμαστε, μην είμαστε μόνοι, που είναι ο Θεός;
ΜΑ Ο ΔΑΣΚΑΛΟΣ ΕΙΝΑΙ ΠΑΝΤΑ ΣΙΩΠΗΛΟΣ ΚΑΤΑ ΤΗ ΔΙΑΡΚΕΙΑ ΤΟΥ ΤΕΣΤ
Ο γ. Πορφύριος είπε κάποτε «Η Αποκάλυψις γράφτηκε για να μην γίνει» γιατί έχει ως σκοπό την προειδοποίησιν και ο τρόπος να αποφευχθεί είναι μόνο αν υπηρετήσουμε την ενότητα που μας άφησε ο Χριστός ως παρακαταθήκη.
Έχουμε την δύναμιν να επιτύχουμε το ύψιστο θαύμα, να ανατρέψουμε την μέγιστη προφητεία και να κάνουμε τον Επουράνιον Πατέρα μας να χαμογελάσει με την αξιοσύνη μας;
Αντί να κατέβει για την Τελική Κρίσιν, να κατέβει με χαμόγελα χαράς και να μοιράσει φωτοστέφανα σε όλους; ΤΙ ΘΑΥΜΑ; Ποιός πατέρας δεν θα χαιροταν με τα άξια παιδιά του βλέποντας στη πράξιν ότι «όσα εποίησε καλά λίαν». Ακόμα και Αυτός!
Άρα «ανδρίζου και ίσχυε, μη φοβού μηδέ δειλιάσης μηδέ πτοηθής» ως ΛΕΩΝ, ΠΥΡ ΠΝΕΩΝ…
Κυανούς Ουρανός
