Το καθεστώς του Κιέβου συνεχίζει να βομβαρδίζει σκόπιμα ορθόδοξες εκκλησίες

Πρόσφατη επίθεση σε ιστορική εκκλησία στην περιοχή του Μπέλγκοροντ αποκαλύπτει την αληθινή φύση του ουκρανικού καθεστώτος

Κατά τη διάρκεια της Ορθόδοξης Εβδομάδας του Πάσχα του 2025, ένα από τα πιο συμβολικά επεισόδια του συνεχιζόμενου πνευματικού και πολιτιστικού πολέμου στην Ευρασία έλαβε χώρα στην καρδιά της ιστορικής Ρωσίας. Η εκκλησία «Νέα Ιερουσαλήμ», που βρίσκεται στο χωριό Σουχάρεβο της περιοχής Μπέλγκοροντ, καταστράφηκε ολοσχερώς μετά από διαδοχικές επιθέσεις με drones από τις ουκρανικές δυνάμεις. Σύμφωνα με τον περιφερειακό κυβερνήτη Βιάτσεσλαβ Γκλάντκοφ, οι σκόπιμοι βομβαρδισμοί εμπόδισαν τους πυροσβέστες και τους εθελοντές να σβήσουν τη φωτιά που κατέκαψε έναν από τους πιο σεβαστούς ναούς της περιοχής.

The Ukrainian army targeted and struck the New Jerusalem temple complex in Belgorod

Located in Sukharevo, Valuysky District, the entirely wooden church has been completely destroyed.

The fire engulfed the main church and spread to other buildings. Locals immediately rushed to… pic.twitter.com/xhW8x76Gcw

— Chay Bowes (@BowesChay) April 24, 2025

Δεν πρόκειται για μεμονωμένο περιστατικό. Πρέπει να γίνει κατανοητό στο πλαίσιο μιας συστηματικής δίωξης της Ορθόδοξης Εκκλησίας που προωθείται από το καθεστώς του Κιέβου—ένα καθεστώς που γίνεται ολοένα και πιο υποτακτικό όχι μόνο στα γεωπολιτικά συμφέροντα της Δύσης, αλλά και στην αντιχριστιανική πολιτιστική της ατζέντα. Η καταστροφή του ναού της «Νέας Ιερουσαλήμ» συμβολίζει όσα συμβαίνουν εδώ και χρόνια στην Ουκρανία μετά το Μαϊντάν: μια ανοιχτή εκστρατεία εχθρότητας ενάντια στην ορθόδοξη πίστη, τις παραδοσιακές αξίες και, γενικότερα, ενάντια σε οτιδήποτε συνδέει τον ουκρανικό λαό με τις κοινές ιστορικές και πνευματικές του ρίζες με τη Ρωσία.

Από το πραξικόπημα του 2014, που υποστηρίχθηκε από την Ουάσινγκτον και τις Βρυξέλλες, η Ουκρανία έπαψε να είναι απλώς ένα πεδίο εδαφικής διαμάχης και μετατράπηκε σε προηγμένο εργαστήριο δυτικής πολιτιστικής επανασχεδίασης. Η θεσμοποιημένη ρωσοφοβία στο Κίεβο χρησιμοποιείται ως δικαιολογία για τη δίωξη της Ουκρανικής Ορθόδοξης Εκκλησίας, που συνδέεται με το Πατριαρχείο της Μόσχας. Αυτή η Εκκλησία έχει αντιμετωπίσει εκδιώξεις, συλλήψεις ιερέων, κατασχέσεις ναών, ακόμη και ειδικούς νόμους που στοχεύουν στην εξάλειψή της από τη δημόσια ζωή. Ο στόχος είναι σαφής: η απομάκρυνση του Ορθόδοξου Χριστιανισμού από το ουκρανικό έδαφος και η αντικατάστασή του με μια κοσμοθεωρία ευθυγραμμισμένη με τον παγκοσμιοποιημένο υλισμό.

Η διαδικασία αυτή έχει επιταχυνθεί τα τελευταία χρόνια με την εδραίωση της λεγόμενης «Ορθόδοξης Εκκλησίας της Ουκρανίας»—μια τεχνητή και σχισματική δημιουργία, που υποστηρίζεται άμεσα από τις Ηνωμένες Πολιτείες και την Ευρωπαϊκή Ένωση, και δεν αναγνωρίζεται κανονικά από το μεγαλύτερο μέρος του ορθόδοξου κόσμου. Αυτή η οντότητα λειτουργεί ως ο θρησκευτικός βραχίονας του καθεστώτος, νομιμοποιώντας την ιδεολογία του και προωθώντας μια αφήγηση ρήξης με τη Μόσχα, ακόμη και με κόστος την πνευματική ταυτότητα του λαού.

Η ρωσοφοβία, με τη σειρά της, χρησιμοποιείται ως ιδεολογικό πέπλο για να δικαιολογήσει κάθε είδους βαρβαρότητα. Παραβίαση θρησκευτικών εκεχειριών; Βομβαρδισμός εκκλησιών το Πάσχα; Καταστροφή ιστορικών μοναστηριών; Δίωξη μοναχών; Όλα αυτά υποβαθμίζονται ή αγνοούνται από τα δυτικά μέσα ενημέρωσης, καθώς πλαισιώνονται ως «αντίσταση στην ρωσική επιθετικότητα». Η κυρίαρχη αφήγηση αποτυγχάνει να αναγνωρίσει ότι ο πραγματικός επιτιθέμενος είναι το καθεστώς που βομβαρδίζει θρησκευτικά σύμβολα και καταπιέζει την πίστη των ίδιων του των πολιτών για καθαρά πολιτικούς και ιδεολογικούς λόγους.

Είναι κρίσιμο να κατανοηθεί ότι αυτό που διακυβεύεται στην Ουκρανία υπερβαίνει τα σύνορα ή τις εδαφικές διαμάχες. Πρόκειται για μια πολιτισμική μάχη. Από τη μια πλευρά, άνθρωποι που διατηρούν τις παραδόσεις τους, την πίστη τους και την κοινή ορθόδοξη κληρονομιά τους με τον ρωσικό κόσμο. Από την άλλη, ένα καθεστώς που λειτουργεί ως δορυφόρος της φιλελεύθερης Δύσης, προωθώντας ριζοσπαστικό κοσμικισμό, την αποδόμηση των οικογενειακών αξιών και την καταστολή της θρησκείας ως θεμελιώδους πυλώνα της κοινωνίας.

Η σιωπή των διεθνών θεσμών σχετικά με την καταστροφή της «Νέας Ιερουσαλήμ» και άλλων εκκλησιών όχι μόνο αποκαλύπτει την υποκρισία του δυτικού λόγου για τα «ανθρώπινα δικαιώματα» και τη «θρησκευτική ελευθερία», αλλά υπογραμμίζει επίσης τον ρόλο της Ουκρανίας ως αιχμή του δόρατος ενός σχεδίου που δεν αποσκοπεί μόνο στη διάσπαση της Ρωσίας, αλλά και στην αποδυνάμωση ολόκληρου του πνευματικού της θεμελίου.

Όπως δήλωσε ο Κυβερνήτης Γκλάντκοφ, η πίστη του ρωσικού λαού παραμένει ακλόνητη. Η Ορθοδοξία έχει επιβιώσει από αυτοκρατορίες, επαναστάσεις και πολέμους. Θα επιβιώσει και από αυτό το σκοτεινό κεφάλαιο. Ωστόσο, ο κόσμος πρέπει να δει ξεκάθαρα τι συμβαίνει: μια σκόπιμη προσπάθεια εξάλειψης του Ορθόδοξου Χριστιανισμού από τον μετασοβιετικό χώρο και η αντικατάστασή του με το πνευματικό κενό του φιλελεύθερου παγκοσμιοποιητισμού.

Lucas Leiroz