«H ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΙΣ» MΕΡΟΣ Δ΄

Όλα τα μέρη

MΕΡΟΣ Δ΄  

Αναμφίβολα, οι Πατέρες είναι αυτοί που έχουν την άνωθεν οξύνοια∙ είναι οι ειλικρινείς συνομιλητές μας, οι δρόμοι (οδοδείκτες) της πνευματικής εν Χριστώ ελευθερίας, που ενδιαφέρονται για τη σωτηρία μας∙ το ότι διαβάζουμε τις διδασκαλίες τους είναι τιμή και κέρδος. 

Η διδασκαλία των Πατέρων έχει έντονα πνευματικό – εκκλησιολογικό χαρακτήρα, αφού το έσχατο κοινό αγαθό στο οποίο αποβλέπουν είναι η Σωτηρία μας. 

Χάριν των υψηλών στόχων ελευθερίας της Εκκλησίας (πολιτικής και πνευματικής) και των Ιερών της Ορθοδοξίας αξιών, όπως η προστασία εκ των αιρέσεων, παρουσίασαν θαυμαστή ενότητα πνευματικής και εκκλησιολογικής δράσεως, θεωρητικά και πρακτικά, αγνοώντας τους κινδύνους. 

Οι αγώνες (παράδειγμα) των μακαριστών Αρχιερέων Αυγουστίνου Καντιώτου και Αμβροσίου Ελευθερουπόλεως έναντι του αιρετικού Πατριάρχου Αθηναγόρα, είχαν πνευματικές, κοινωνικές και πολιτικές προεκτάσεις, μεγίστου βεληνεκούς. 

Κλείνοντας την μικρή αναφορά μου στο παράδειγμα της εκκλησιολογικής – πνευματικής πολιτείας τους, που εξύψωσε στα νεότερα χρόνια το νόημα του ΙΕ΄ Κανόνα, σε σταθερό προσανατολισμό εναντίον του οικουμενισμού, θα παρουσιάσουμε πνευματικές θέσεις των Πατέρων υπέρ του νοήματος του Ι. Κανόνα∙ θέσεις που προστατεύουν τις ψυχές και τις συνειδήσεις από τις τοξίνες της παναιρέσεως, η οποία δημιούργησε πυκνό σύννεφο καπνού, που πηγαίνει να επισκοτίσει τις συνειδήσεις πιστών ανθρώπων και ορθοδόξων Εκκλησιών. Τα κείμενα που παραθέτουμε (επιλεκτικά) θα δημιουργήσουν πολλές συγκρίσεις και παραλληλισμούς!… 

1) Ι. Χρυσόστομος, P.G. 61, 624 

α) «Και ουκ είπεν (ο Απ. Παύλος), εάν εναντία καταγγέλωσιν ή ανατρέπωσι το παν, αλλά καν μικρόν τι ευαγγελίζωνται παρ’ ό ευηγγελισάμεθα, καν το τυχόν παρακινήσωσιν, ανάθεμα έστωσαν». 

β) «Ακουέτωσαν τι φησιν (λέγει) ο Παύλος, ότι το Ευαγγέλιον ανέτρεψαν οι και μικρόν τι καινοτομούντες. Διότι ο της υγιούς πίστεως και το βραχύτατον ανατρέψας, τω παντί λυμαίνεται, επί τα χείρονα προϊών από της αρχής. Καθώς οι τότε ιουδαίζοντες αιρετικοί μίαν μόνην ή δευτέραν επεισήγον (εισήγον καινοτόμον) εντολήν, την της περιτομής, και την των ημερών μόνον καινοτομούντες. Αλλά δεικνύς (ο Απόστολος) ότι μικρόν παραποιηθέν το όλον λυμαίνεται (καταστρέφεται) είπε το Ευαγγέλιον ανατρέπεσθαι». 

2) Μ. Βασίλειος: 

«Οίτινες την υγιή ορθόδοξον πίστιν προσποιούντες ομολογείν, κοινωνούσι δε τοις ετερόφροσιν, τους τοιούτους, ει μετά παραγγελίαν μη αποστώσιν, μη μόνον ακοινωνήτους έχειν, αλλά μηδέ αδελφούς ονομάζειν». 

3) Μ. Φώτιος: 

«Αιρετικός εστιν ο ποιμήν; λύκος εστίν∙ φυγείν εξ αυτού και αποπηδάν δεήσει, μηδ’ απατηθήναι προσελθείν καν ήμερον περισαίνειν δοκεί∙ φύγε την κοινωνίαν αυτοί και την προς αυτόν ομιλίαν ως ιόν όφεως». 

4) Αγ. Μάρκος Ευγενικός, P.G. 160, 536 CD 

«Πεπείσμεθα γαρ ακριβώς, ότι όσον αποδιιστάμεθα τούτου και των τοιούτων (φιλενωτικών), εγγίζομεν τω Θεώ και πάσι τοις πιστοίς και αγίοις Πατράσι και ώσπερ τούτων χωριζόμεθα, ούτως ενούμεθα τη αληθεία και τοις αγίοις Πατράσι τοις θεολόγοις της Εκκλησίας».  

5) Όρος Ζ΄ Οικ. Συνόδου: 

«Τους ουν τολμώντας ετέρως (της Ορθοδοξίας) φρονείν ή διδάσκειν, ή κατά τους εναγείς αιρετικούς τας εκκλησιαστικάς παραδόσεις αθετείν και καινοτομίαν τινά επινοείν, ή αποβάλλεσθαί τι εκ των ανατιθεμένων τη Εκκλησία… ή επινοείν σκολιως και πανούργως προς το ανατρέψαι εν τι των ενθέσμων παραδόσεων της Καθολικής (= Ορθοδόξου) Εκκλησίας… επισκόπους μεν όντας ή κληρικούς καθαρείσθαι προστάσσομεν, μονάζοντας δε ή λαϊκούς της κοινωνίας αφορίζεσθαι». 

1ο Σχόλιο: Ο σύγχρονος Ρωμαιοκαθολικός θεολόγος J. Gill έχει γράψει: 

«Στο Βυζάντιο η βάσις της αντιστάσεως (κατά της ενώσεως με τους παπικούς) δεν ήταν το Κράτος, αλλ’ η Εκκλησία και από την Εκκλησία όχι τόσο πολύ οι επίσκοποι, όσον οι μοναχοί και ο κοινός λαός, που έβλεπε τους μοναχούς ως τους διαφωτισμένους ασκητάς και πνευματικούς οδηγούς… Ήταν (οι μοναχοί) οι πρόμαχοι της Ορθοδοξίας… αυστηροί, άκαμπτοι… Για να έχη πιθανότητα επιτυχίας κάθε σχέδιο ενώσεως, έπρεπε πρώτα oι καλόγηροι και ο λαός μαζί τους να προσελκυσθούν σ’ αυτό» (τέλος σχολίου). 

Παρακολουθώντας την ιστορική πορεία της Εκκλησίας στο πέρασμά της από τις παγίδες των αιρέσεων, από τους «ψευδοποιμένες» και «ψευδοπροφήτες», βλέπουμε τους Πατέρες να προβάλλουν στάση άκαμπτη, η οποία (στάση) στο σημερινό οικουμενιστικό ιστορικό σχήμα από τους «οικονομικούς» «λογικούς» πιστούς, με όρους «Κρητικής συνοδικής» κριτικής και ελέγχου, αβίαστα θα εχαρακτηρίζετο (η στάση αυτή) ως σχισματική ή εκτός εκκλησίας. 

Δύο παραδείγματα Αποτείχισις: 

1. i) Γράφει ο Αγ. Γερμανός Κων/πόλεως:

«… επισκήπτομαι πάσι τοις εν Κύπρω λαϊκοίς, όσοι της Καθολικής (Ορθόδοξης) Εκκλησίας εστε τέκνα γνήσια, φεύγειν όλω ποδί από των υποπεσόντων ιερέων τη Λατινική υποταγή και μηδέ ευλογίαν εκ των χειρών αυτών λαμβάνειν την τυχούσαν∙ Κρείσσον γαρ εστίν εν τοις οίκοις υμών τω Θεώ προσεύχεσθαι κατά μόνας, ή επ’ εκκλησίας συνάγεσθαι μετά Λατινοφρόνων, ει δε ουν την αυτήν υφέξητε μετ’ αυτών κόλασιν». 

1. ii) Από την Εκκλησία της Ναζιανζού:

«… Τούτον οι της χώρας μονασταί μη ανασχόμενοι, της κοινωνίας αυτού εποτέμνονται, συναπέστη δε αυτοίς και του λαού μέρος ου το βραχύτατον…» (Γρηγορίου του Πρεσβυτέρου, P.G. 35, 261 C΄, «Βίος του εν αγίοις Πατρός ημών Γρηγορίου του Θεολόγου, Επισκόπου Ναζιανζού). 

Επεξήγησις 

Ο Γέροντας Επίσκοπος Ναζιανζού είχε ξεφύγει της ορθής εκκλησιολογίας και «γραφή τε χειρός και κοινωνία συναφθείς τοις «ομοιουσιανοίς» (υπέγραψε ημιαρειανικό σύμβολο) προκάλεσε ταραχή στην Εκκλησία της Ναζιανζού∙ τότε οι ιερείς και οι μοναχοί της περιοχής Ναζιανζού διέκοψαν κοινωνίαν μετ’ αυτού (Αποτείχισις). 

Αναμφίβολα, η «κρητική» διάθεση, σημερινή αντίληψη ορισμένων Γερόντων, ορισμένων ιστολογίων, Μητροπολιτικών Μονών και Αγ. Όρους, Ιερέων και κύκλων Γραφής, όλα αυτά τα αποδοκιμάζουν, στηρίζοντας (όλοι αυτοί) το οικουμενιστικό status, δυστυχώς… 

ΝΙΚΟΣ Ε. ΣΑΚΑΛΑΚΗΣ 

ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΟΣ