Γράφει ο συγγραφέας Τζον Λικ
Ακριβώς όπως η παλιά η παλιά χανσεατική πόλη του Ντάντσιχ (Γκντανσκ) αποτέλεσε μια σημαντική αφορμή για τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, έτσι και η παλιά χανσεατική πόλη του Καλίνινγκραντ (πρώην Κένιγκσμπεργκ) θα μπορούσε να αποδειχθεί η αφορμή για τον Τρίτο Παγκόσμιο Πόλεμο.
Το πιο ανησυχητικό πράγμα σχετικά με τη ζωή στη Δύση είναι ότι δεν έχουμε κανέναν αξιόπιστο τρόπο να γνωρίζουμε ποιος είναι υπεύθυνος. Τα περιστασιακά στοιχεία υποδηλώνουν συντριπτικά ότι ΔΕΝ είναι ο Πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ, ο Βρετανός πρωθυπουργός Άντι Μπέρναμ, ο Γάλλος πρόεδρος Εμανουέλ Μακρόν ή ο Γερμανός καγκελάριος Φρίντριχ Μερτς. Όπως είδαμε κατά τη διάρκεια της πανδημίας, όλες αυτές οι χώρες φαίνεται να κυβερνώνται από την ίδια μυστηριώδη παγκοσμιοποιητική ολιγαρχία.
Όπως και οι ΗΠΑ, έτσι και τα ευρωπαϊκά κράτη δεν έχουν μια συνεκτική στρατηγική για να κερδίσουν έναν πόλεμο εναντίον της Ρωσίας. Εκείνο που κάνουν είναι να σπέρνουν το χάος και να καταστρέφουν τις ενεργειακές υποδομές, καταδικάζοντας έτσι τους Ευρωπαίους πολίτες να πληρώνουν υψηλές τιμές ενέργειας και εκτεταμένο πληθωρισμό. Και αυτή η τακτική θεωρείται προφανώς βιώσιμη στρατηγική στους δυτικούς στρατιωτικούς κύκλους. Η σύγκριση με τον πανούργο, δόλιο, εγκληματικό και καταστροφικό χειρισμό της πανδημίας είναι εύστοχη.
Η Βρετανία, η οποία διαθέτει μόνιμο στρατό περίπου 78.000 στρατιωτών, φαίνεται να πιστεύει ότι βρίσκεται για άλλη μια φορά στο «Μεγάλο Παιχνίδι» εναντίον της Ρωσίας, η οποία διαθέτει μόνιμο στρατό 2.441.000 στρατιωτών — στρατιωτικά ισοδύναμο με όταν ο πρώην Βρετανός υπουργός Υγείας Ματ Χάνκοκ που ηγείται της αντιμετώπισης της πανδημίας.
Η Γερμανία διαθέτει μια ενεργή ένοπλη δύναμη 63.000 στρατιωτών. Αφού το ΝΑΤΟ περιόρισε ή απαγόρευσε τον γερμανικό επανεξοπλισμό μετά τον Πρώτο και Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, τώρα πιέζει επιθετικά τη Γερμανία να επανεξοπλιστεί, προφανώς για να αντιμετωπίσει ξανά τη Ρωσία. Και γιατί όχι; Αφού λειτούργησε τόσο καλά τις δύο πρώτες φορές των Παγκοσμίων πολεμων.
Οι Γερμανοί θα πρέπει να θυμούνται τι είπε ο τότε γερουσιαστής Χάρι Τρούμαν σε έναν δημοσιογράφο των New York Times τον Ιούνιο του 1941:
«Αν δούμε ότι η Γερμανία κερδίζει, θα πρέπει να βοηθήσουμε τη Ρωσία, και αν η Ρωσία κερδίσει, θα πρέπει να βοηθήσουμε τη Γερμανία – και ας αλληλοσκοτώνονται όσο το δυνατόν περισσότερο.»
Οι Γερμανοί θα πρέπει επίσης να θυμούνται το παλιό ρητό που αποδίδεται στον Λόρδο Hastings Ismay, τον πρώτο Γενικό Γραμματέα του ΝΑΤΟ.
«Ο σκοπός του ΝΑΤΟ είναι να κρατήσει τους Ρώσους έξω, τους Αμερικανούς μέσα και τους Γερμανούς κάτω.»
Την 1η Οκτωβρίου 2026, ο Ρώσος Πρόεδρος Βλαντιμίρ Πούτιν μίλησε για τον Ρωσικό θύλακα του Καλίνινγκραντ, χαρακτηρίζοντάς τον ως πιθανό στόχο μιας επίθεσης του ΝΑΤΟ, η οποία θα ωθούσε τη Ρωσία να εξετάσει το ενδεχόμενο της χρήσης όλων των όπλων που έχει στη διάθεσή της.
Πρόσθεσε ότι η Μόσχα δεν απειλεί κανέναν και δεν έχει σχέδια να επιτεθεί στην Ευρώπη το 2029, το 2030 ή το 2050, αλλά ότι οι Ευρωπαίοι θα πρέπει να καταλάβουν ότι η Ρωσία θα απαντήσει σε οποιαδήποτε επιθετικότητα. Οι παρατηρήσεις αυτές ακολούθησαν την Ρωσική διπλωματική διακοίνωση προς το ΝΑΤΟ, η οποία προειδοποιούσε ότι οποιαδήποτε προσπάθεια αποκοπής ή απομόνωσης του Καλίνινγκραντ θα μπορούσε να προκαλέσει μια απάντηση που θα ενέπλεκε ολόκληρο το ρωσικό οπλοστάσιο, συμπεριλαμβανομένων και των πυρηνικών όπλων, όπως ανέφερε το Associated Press.
«Η προειδοποίηση που απευθύνθηκε στο ΝΑΤΟ ακολούθησε στην συνέχεια δηλώσεις αρκετών Ρωσικών πρεσβειών στην Ευρώπη αυτή την εβδομάδα ότι η Μόσχα είχε «πληροφορίες ότι το ΝΑΤΟ προετοιμάζει αεροπορικό και θαλάσσιο αποκλεισμό του Καλίνινγκραντ και της περιοχής του Καλίνινγκραντ».
Οι Ρωσικές πρεσβείες στο Ηνωμένο Βασίλειο και την Ιρλανδία δημοσίευσαν τις δηλώσεις τους στα κανάλια Telegram τους και η πρεσβεία στο Βέλγιο τις έστειλε στο πρακτορείο ειδήσεων TASS.»
Το ΝΑΤΟ ισχυρίζεται ότι ενισχύει την ανατολική πλευρά του και κάνει στρατιωτικές ασκήσεις για την άμυνα της επικράτειας της συμμαχίας, αλλά δεν έχει καμία πρόθεση να καταλάβει ή να απομονώσει το Καλίνινγκραντ. Η Μόσχα υποστηρίζει ότι οι ελιγμοί, οι αναχαιτίσεις πλοίων, ακόμη και η ιδέα ενός αποκλεισμού, αποτελούν ήδη κλιμάκωση κατά της κυρίαρχης Ρωσικής επικράτειας.
Οι λεγόμενοι «ηγέτες» της Ευρώπης θα έκαναν πολύ καλά να θυμούνται πώς η πρώην χανσεατική πόλη του Ντάντσιχ έγινε το σημείο ανάφλεξης τον Σεπτέμβριο του 1939. Μετά την ήττα της Γερμανίας στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, η Συνθήκη των Βερσαλλιών (1919) ίδρυσε την Ελεύθερη Πόλη του Ντάντσιχ (σημερινό Γκντανσκ) υπό τη δικαιοδοσία της Κοινωνίας των Εθνών, με την Πολωνία να απολαμβάνει ειδικά δικαιώματα όσον αφορά το λιμάνι, τα τελωνεία και τις εξωτερικές σχέσεις. Στην Πολωνία παραχωρήθηκε επίσης ο Πολωνικός Διάδρομος — μια λωρίδα πρώην Γερμανικού εδάφους κατά μήκος του κάτω ποταμού Βιστούλα — έτσι ώστε το αποκατεστημένο Πολωνικό κράτος να έχει «ελεύθερη και ασφαλή πρόσβαση στη θάλασσα», όπως υποσχέθηκαν τα Δεκατέσσερα Σημεία του Γούντροου Γουίλσον.
Ο Διάδρομος του Ντάντσιχ απέκοψε την Ανατολική Πρωσία από την υπόλοιπη Γερμανία. Ο Χίτλερ ισχυρίστηκε ότι η πόλη — που κατοικούνταν σχεδόν αποκλειστικά από Γερμανούς — είχε απομονωθεί άδικα από την πατρίδα της και τον λαό της. Σε μια ομιλία του στο Ράιχσταγκ την 1η Σεπτεμβρίου 1939, αναφέρθηκε στο Ντάντσιχ ως «Γερμανική πόλη» και στον Διάδρομο ως «Γερμανικό», κατηγορώντας την Πολωνία ότι στραγγάλισε την Ελεύθερη Πόλη. Εκείνο το πρωί, το θωρηκτό Σλέσβιχ-Χόλσταϊν άνοιξε πυρ εναντίον της πολωνικής στρατιωτικής αποθήκης στη χερσόνησο Βέστερπλάτε στο λιμάνι του Ντάντσιχ. Στη συνέχεια, τα Γερμανικά στρατεύματα κατέλαβαν την πόλη και προέλασαν μέσω του Διαδρόμου. Η Μεγάλη Βρετανία και η Γαλλία κήρυξαν τον πόλεμο στις 3 Σεπτεμβρίου του 1939 και έτσι ξεκίνησε ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος.
Σε περίπτωση που οι ναυτικές δυνάμεις του ΝΑΤΟ επιχειρήσουν να περικυκλώσουν και να αποκλείσουν το Καλίνινγκραντ, θα προκαλέσουν μια επιθετική αντίδραση από τον Πούτιν και είμαι βέβαιος ότι θα είναι συγκρίσιμη με τις ενέργειες στις οποίες προέβη ο Χίτλερ τον Σεπτέμβριο του 1939.
Θα ήταν πολύ πιο συνετό & σοφό να αναζητηθεί μια λύση μέσω διαπραγματεύσεων με τη Ρωσία για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία. Κανείς λογικός άνθρωπος δεν θα διακινδύνευε να ανατινάξει ολόκληρη την Ευρώπη για αυτόν τον περιττό πόλεμο, ο οποίος θα μπορούσε να είχε αποφευχθεί απλώς με την αποδοχή της συμφωνίας ουδετερότητας που πρότεινε η Ρωσία το φθινόπωρο του 2021. Πριν από το 2022, κανείς στις Ηνωμένες Πολιτείες δεν είχε καν ακούσει για την αμφισβητούμενη (εθνοτικά ρωσική) περιοχή Ντονμπάς ούτε και θα μπορούσε να την εντοπίσει στον χάρτη.
Όλοι στη Δύση θα πρέπει να εξετάσουν προσεκτικά τα γεγονότα του 2021 που οδήγησαν στην αποστολή των εκστρατευτικών δυνάμεών της από τη Ρωσία στην Ουκρανία τον Φεβρουάριο του 2022. Όπως εξηγώ στο νέο μου βιβλίο, «Ιοί του Νου: Οι Παράλογες Εμμονές της Αμερικής»:
«Λίγο μετά την ανάληψη των καθηκόντων του Προέδρου Μπάιντεν τον Ιανουάριο του 2021, οι εντάσεις μεταξύ των ΗΠΑ και της Ρωσίας άρχισαν να κλιμακώνονται λόγω διαφόρων διαφωνιών. Το φθινόπωρο του 2021, οι ρωσικές μυστικές υπηρεσίες ενημέρωσαν τον Πρόεδρο Πούτιν ότι η CIA και η Βρετανική MI6 όχι μόνο συνέχιζαν να εκπαιδεύουν και να εξοπλίζουν τον Ουκρανικό στρατό, αλλά ουσιαστικά έλεγχαν τις Ουκρανικές μυστικές υπηρεσίες, μετατρέποντάς τες σε «ορμητήριο για επιχειρήσεις εναντίον της Μόσχας». Ο Πρόεδρος Πούτιν θεώρησε αυτές τις αναφορές εξαιρετικά ανησυχητικές και υπέβαλε αμέσως πρόταση στο ΝΑΤΟ για την ουδετερότητα της Ουκρανίας. Όπως ανέφερε αργότερα ο Γενικός Γραμματέας του ΝΑΤΟ Γενς Στόλτενμπεργκ στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο:
Το φθινόπωρο του 2021, η Ρωσία μας έστειλε στην πραγματικότητα ένα προσχέδιο συνθήκης που υποτίθεται ότι θα έπρεπε να το υπογράψει το ΝΑΤΟ προκειμένου να υποσχεθεί ότι δεν θα αναλάβει περαιτέρω επέκταση του ΝΑΤΟ. Αυτό μας έστειλαν και ήταν προϋπόθεση για να μην εισβάλουμε στην Ουκρανία. Φυσικά, και δεν το υπογράψαμε. [εγώ]
Γιατί ο Στόλτενμπεργκ δεν ήταν τουλάχιστον πρόθυμος να δοκιμάσει μια συμφωνία ουδετερότητας για την Ουκρανία, με βάση το αυστριακό μοντέλο; Δεδομένου ότι οι Ρώσοι την είχαν προτείνει, είχαν ισχυρό κίνητρο να την τηρήσουν. Αν στη συνέχεια είχαν παραβιάσει τους όρους της δικής τους πρότασης, η Δύση θα είχε σαφή δικαιολογία για πόλεμο εναντίον της Ρωσίας. Η δήλωση του Στόλτενμπεργκ υπονοεί ότι τον Δεκέμβριο του 2021, προτίμησε την προοπτική ενός επικείμενου πολέμου με τη Ρωσία στην Ουκρανία από το να κάνει μια παραχώρηση στη Ρωσία για να αποτρέψει τον πόλεμο για αόριστο χρονικό διάστημα — ίσως εφόσον η Αυστρία είχε ζήσει ειρηνικά με τη Ρωσία.»
[i] Μπράνκο Μάσετς, Όταν οι πολιτικοί μιλούν ανοιχτά για το άρρητο ζήτημα της Ρωσίας και του ΝΑΤΟ , Υπεύθυνη Πολιτική, 19 Σεπτεμβρίου 2023.
Ο Γερμανός φιλόσοφος του άδολου λογισμού, ο Ιμμάνουελ Καντ (1724 – 1804) παραμένει ο πιο διάσημος γιος του Κένιγκσμπεργκ (του σημερινού Καλίνινγκραντ) και αξίζει να επανεξετάσουμε όσα είχε να πει για τον πόλεμο στο έργο του «Στην Αιώνια Ειρήνη» του 1795.
Ο Καντ θεωρούσε τον πόλεμο ως κάτι που η λογική οφείλει να τον καταργήσει. Κατά την άποψή του, «η λογική καταδικάζει απόλυτα τον πόλεμο ως νόμιμο μέσο» και καθιστά την κατάσταση ειρήνης άμεση υποχρέωση & καθήκον. Μεταξύ των κρατών δεν υπάρχει δικαστήριο, επομένως κάθε πλευρά που αισθάνεται αδικημένη μπορεί να χρησιμοποιήσει βία για να επιβάλει την αξίωσή της, και καμία πλευρά δεν μπορεί να βρεθεί σε δίωξη με την αυστηρά νομική έννοια. Αυτή η προσωρινή προσφυγή, ωστόσο, δεν καθιστά το κράτος δίκαιο. Το ίδιο το κράτος είναι «πολύ άδικο» και τα κράτη είναι υποχρεωμένα να το ξεπεράσουν.
Ο Καντ διατύπωσε με κομψότητα την ιδέα ότι ένας πόλεμος αμοιβαίας εξόντωσης θα προκαλούσε «αιώνια ειρήνη στο απέραντο νεκροταφείο της ανθρωπότητας».
Καταδίκασε επίσης έντονα τις μεθόδους που αποκλείουν τη δυνατότητα επίτευξης ειρήνης — δηλαδή τις δολοφονίες και άλλες μορφές προδοσίας. Κατά την άποψή του, τα αντιμαχόμενα μέρη είναι υποχρεωμένα να διατηρούν μια στάση αμοιβαίου σεβασμού και προθυμία για διαπραγματεύσεις, καθώς διαφορετικά η ειρήνη δεν θα ήταν ποτέ δυνατή.
Περιέγραψε τις ακόλουθες συγκεκριμένες προϋποθέσεις για την επίτευξη και διατήρηση της ειρήνης:
■ Καμία συνθήκη ειρήνης δεν επιφυλάσσει κρυφά ένα πρόσχημα για έναν μελλοντικό πόλεμο.
■ Κανένα κράτος δεν πρέπει να αντιμετωπίζεται ως περιουσία που μπορεί να κληρονομηθεί, να αγοραστεί, να ανταλλαχθεί ή να χαριστεί.
■ Οι μόνιμοι στρατοί πρέπει να καταργηθούν με την πάροδο του χρόνου, καθώς απειλούν άλλα κράτη και τροφοδοτούν μια κούρσα εξοπλισμών.
■ Κανένα εθνικό χρέος για εξωτερική πολιτική και πόλεμο.
■ Καμία βίαιη παρέμβαση δεν πρέπει να γίνει στο Σύνταγμα και την κυβέρνηση άλλου κράτους.
■ Δεν πρέπει να υπάρχουν εχθροπραξίες που θα καθιστούσαν αδύνατη την αμοιβαία εμπιστοσύνη μετά τον πόλεμο.
Πρότεινε επίσης τρία «τελικά άρθρα» για τη διασφάλιση και τη διατήρηση της ειρήνης.
■ Κάθε κράτος θα πρέπει να έχει ένα δημοκρατικό σύνταγμα (μια αντιπροσωπευτική κυβέρνηση βάσει νόμου, στην οποία η εκτελεστική και η νομοθετική εξουσία να είναι ξεχωριστές). Οι πολίτες που επωμίζονται το κόστος του πολέμου δεν θα τον εγκρίνουν με ελαφρά τη καρδία. ■ Το αντιπαραβάλλει αυτό με τους ηγεμόνες που μπορούν να διεξάγουν πόλεμο ως ένα είδος φεστιβάλ ψυχαγωγίας με μικρό προσωπικό κόστος.
■ Το διεθνές δίκαιο θα έπρεπε να βασίζεται σε μια συμμαχία ελεύθερων κρατών (foedus pacificum), η οποία θα βασίζεται σε ένα σύμφωνο ειρήνης που θα αποσκοπούσε στον τερματισμό όλων των πολέμων, και όχι σε ένα μόνο παγκόσμιο κράτος που θα καταβροχθίζει όλα τα άλλα. Φοβόταν ότι μια παγκόσμια μοναρχία θα οδηγούσε σε τυραννικό δεσποτισμό. (όπως πάει … να επικρατήσει στις ημέρες μας)
■ Το κοσμοπολίτικο δίκαιο περιορίζεται στις συνθήκες της καθολικής φιλοξενίας: το δικαίωμα στην επίσκεψη, όχι το δικαίωμα στην εγκατάσταση ή την κατάκτηση.
Αυτό το άρθρο δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά στα αγγλικά στο Focal Points. Αναδημοσιεύεται εδώ στα γερμανικά με την ευγενική άδεια του συγγραφέα.
Ο John Leake είναι συγγραφέας βιβλίων αληθινών εγκλημάτων. Συνυπέγραψε, με τον Δρ. Peter McCullough, το «The Courage to Face COVID-19» και το μπεστ σέλερ των New York Times «Vaccines: Mythology, Ideology, and Reality». Το τελευταίο του βιβλίο έχει σαν τίτλο «Mind Viruses: America’s Irrational Obsessions». Περιστασιακά ζει στο διαμέρισμά του στη Βιέννη.
